Storythai

ตั้งแต่เกิดมา ..

"ลำไส้อักเสบ"..

ทำเราเข้าโรงพยาบาลทั้งหมด..

กี่ครั้งน้า..

ครี่งแรก :: เข้าเพราะก๋วยจั๊บ..

ครั้งสอง :: เข้าเพราะ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก..

ครั้งสาม :: เข้าเพราะ พิซซ่าค้างคืน(หลายๆคืน)

ครั้งสี่ :: สลัด ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง..

ครั้งห้า :: ซูชิ ที่ตลาดนัด..

และล่าสุด..

ครั้งนี้เลยค้าบ..

หนักสุดด้วย..

ท้องเสียมาสองวันติดก่อนเข้าโรงพยาบาล..

แล้วผสมกับเล่นคอนเสิร์ตที่ระยองกลางสายฝน..

กลับมาถึงกรุงเทพตัวสั่น ตัวงอเลยค้าบ..

เลยรีบไปโรงบาลเลย..

พร้อมกับสลบ..

T__T

แล้วก็กว่าจะตื่นอีกทีก็ปาไปเที่ยงๆ เลยมั้ง..

แล้วก็หมดสภาพ..

เลยไมได้โทรบอกใครเลย..

รวมถึงที่บริษัทด้วย ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ..

แม้แต่คุณแม่ก็ไม่ได้โทรบอก T____T"

จนสุดท้าย ทุกคนก็รู้เอง..

หลังจากที่มีคนโทรมาเยอะเข้าๆ แล้วก็บอกไปว่าอยู่ไหน ทำอะไร..

แล้วก็มีหลายสายเหมือนกันที่ไม่ได้รับ เพราะว่าอยากพักผ่อน..

งานนี้ก็หนักเอาการ..

หนักจนกลัว..

ต่อไปนี้จะหาอะไรดีๆมาบำรุงเยอะๆละ..

จะทานอาหารให้ถูกหลักมากขึ้นแล้วค้าบ..

กลัวจะตายเอา T__T

ปวดท้องขั้นเทพ..



แล้วเรื่องน่าตกใจก็เกิดขึ้น..

พอคืนที่สอง..

จะหายๆ..

แล้วก็นอนๆอยู่..

ไอ้สายน้ำเกลือนี่สิ..

มันดันหลุด..

ตอนหลับ...

เลือดไหลย้อนออกมาคับ..

เต็มเตียงเลย..

จนหยดลงพื้น T___T"

แล้วแบบ รู้สึกว่า แขนเจ็บ ชา แสบ ตึบๆ..

สะดุ้งตื่นขึ้นมา..

ก็เลยค้นพบว่า..

ตาย 5 ล่ะ...

T______________T

โวยวายตะโกนเรียกพี่มีนใหญ่เลย..

จนพยาบาลเข้ามาก็ ตกกะจาย..

โอย..

แต่ก็รอดมาได้..

แต่ก็ทำเอา ร่างกายอ่อนเพลียไปอีกเฮือกนึง..

แล้วก็รวมกับลำไส้ที่ยังไม่หายดี..

ก็เลยโดนนอนต่ออีกคืน..

T_______________T




พอได้แล้วมั้งค้าบบบ..

ปีนี้ ชง..

ชง เกิ๊น.. !!

ทั้งป่วย ทั้งความรักย้ำแย่ ทั้งปัญหารุมเร้า..

โอยๆๆ

แล้วยิ่งไปกว่านั้นคับ..

มาปวดฟันครุทเอาวันที่สอง..

เลยนัดถอนก่อนกลับบ้าน..

แต่บังเอิญว่ามันงอกออกมาเยอะแล้ว..

เลยถอนเอาได้เลยไม่ต้องผ่า..

หมอก็โคตรเก่งอ่ะ..

5 นาที !! ถอนเสร็จ..

ขั้นเทพแล้ว โรงพยาบาลนี้..

โอย จะป่วยอะไรกันนักหนาเนี่ย..



T_____T

ก็ขอโทษทุกๆคนที่ไม่ได้โทรบอกว่า อยู่โรงพยาบาลนะ เพราะว่าไม่มีแรงจิงๆ..

แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่พอทราบข่าวแล้ว มาเยี่ยม พร้อมรังนกสุดโปรด 555+

สุดท้ายนี้..

ก็ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงนะ..

..

ps:: จะกลับไปทำงานตามปกติตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ครับ..

*****************************************************************

.....

.....









.......
.......






วันนี้ถือว่าเป็นอีกวันนึง..

ที่เราตัดสินใจเดินแยกทาง..

กับคนคนนึง..


ทั้งๆที่รู้สึกดี...

ทั้งๆที่ยังอยากทำอะไรให้อีก..

แต่ คำว่า "เข้ากันไม่ได้" ...

มันก็ตามมารังควาน..

ทำไมนะ..

ทั้งๆที่ใช่..

ทั้งๆที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข..



พอกันที*

จากวันนี้ไป..

จะพอจริงๆแล้ว..



..

..

บอกตรงๆว่าเสียใจ..

และไม่อยากให้เป็นแบบนี้.. .. เลย!!

...

ที่ที่นั้นคงไม่เหมาะกับเราล่ะมั้ง..

อยากกลับไป..

แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้..

ก็จนปัญญา..

เราคงต้องโตกว่านี้อีกเยอะๆ..

มันเป็นเรื่องเดียวที่ไม่เคยทำใจได้..

และนี่ก็อาจจะเป็นอีกครั้ง..

ที่ต้องจบกับคนที่ใช่..

เพราะเรื่องที่ไม่อยากเจอ..

แต่ก็ต้องเจอ ...

...

...



********************************************


"ลาก่อนนะ.."

ทั้งน้ำตา..

ps:: พอได้แล้วนะ เรื่องร้ายๆ.... หมดแรงแล้ว....

ตั้งแต่เกิดมา ..

"ลำไส้อักเสบ"..

ทำเราเข้าโรงพยาบาลทั้งหมด..

กี่ครั้งน้า..

ครี่งแรก :: เข้าเพราะก๋วยจั๊บ..

ครั้งสอง :: เข้าเพราะ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก..

ครั้งสาม :: เข้าเพราะ พิซซ่าค้างคืน(หลายๆคืน)

ครั้งสี่ :: สลัด ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง..

ครั้งห้า :: ซูชิ ที่ตลาดนัด..

และล่าสุด..

ครั้งนี้เลยค้าบ..

หนักสุดด้วย..

ท้องเสียมาสองวันติดก่อนเข้าโรงพยาบาล..

แล้วผสมกับเล่นคอนเสิร์ตที่ระยองกลางสายฝน..

กลับมาถึงกรุงเทพตัวสั่น ตัวงอเลยค้าบ..

เลยรีบไปโรงบาลเลย..

พร้อมกับสลบ..

T__T

แล้วก็กว่าจะตื่นอีกทีก็ปาไปเที่ยงๆ เลยมั้ง..

แล้วก็หมดสภาพ..

เลยไมได้โทรบอกใครเลย..

รวมถึงที่บริษัทด้วย ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ..

แม้แต่คุณแม่ก็ไม่ได้โทรบอก T____T"

จนสุดท้าย ทุกคนก็รู้เอง..

หลังจากที่มีคนโทรมาเยอะเข้าๆ แล้วก็บอกไปว่าอยู่ไหน ทำอะไร..

แล้วก็มีหลายสายเหมือนกันที่ไม่ได้รับ เพราะว่าอยากพักผ่อน..

งานนี้ก็หนักเอาการ..

หนักจนกลัว..

ต่อไปนี้จะหาอะไรดีๆมาบำรุงเยอะๆละ..

จะทานอาหารให้ถูกหลักมากขึ้นแล้วค้าบ..

กลัวจะตายเอา T__T

ปวดท้องขั้นเทพ..



แล้วเรื่องน่าตกใจก็เกิดขึ้น..

พอคืนที่สอง..

จะหายๆ..

แล้วก็นอนๆอยู่..

ไอ้สายน้ำเกลือนี่สิ..

มันดันหลุด..

ตอนหลับ...

เลือดไหลย้อนออกมาคับ..

เต็มเตียงเลย..

จนหยดลงพื้น T___T"

แล้วแบบ รู้สึกว่า แขนเจ็บ ชา แสบ ตึบๆ..

สะดุ้งตื่นขึ้นมา..

ก็เลยค้นพบว่า..

ตาย 5 ล่ะ...

T______________T

โวยวายตะโกนเรียกพี่มีนใหญ่เลย..

จนพยาบาลเข้ามาก็ ตกกะจาย..

โอย..

แต่ก็รอดมาได้..

แต่ก็ทำเอา ร่างกายอ่อนเพลียไปอีกเฮือกนึง..

แล้วก็รวมกับลำไส้ที่ยังไม่หายดี..

ก็เลยโดนนอนต่ออีกคืน..

T_______________T




พอได้แล้วมั้งค้าบบบ..

ปีนี้ ชง..

ชง เกิ๊น.. !!

ทั้งป่วย ทั้งความรักย้ำแย่ ทั้งปัญหารุมเร้า..

โอยๆๆ

แล้วยิ่งไปกว่านั้นคับ..

มาปวดฟันครุทเอาวันที่สอง..

เลยนัดถอนก่อนกลับบ้าน..

แต่บังเอิญว่ามันงอกออกมาเยอะแล้ว..

เลยถอนเอาได้เลยไม่ต้องผ่า..

หมอก็โคตรเก่งอ่ะ..

5 นาที !! ถอนเสร็จ..

ขั้นเทพแล้ว โรงพยาบาลนี้..

โอย จะป่วยอะไรกันนักหนาเนี่ย..



T_____T

ก็ขอโทษทุกๆคนที่ไม่ได้โทรบอกว่า อยู่โรงพยาบาลนะ เพราะว่าไม่มีแรงจิงๆ..

แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่พอทราบข่าวแล้ว มาเยี่ยม พร้อมรังนกสุดโปรด 555+

สุดท้ายนี้..

ก็ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงนะ..

..

ps:: จะกลับไปทำงานตามปกติตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ครับ..

*****************************************************************

.....

.....









.......
.......






วันนี้ถือว่าเป็นอีกวันนึง..

ที่เราตัดสินใจเดินแยกทาง..

กับคนคนนึง..


ทั้งๆที่รู้สึกดี...

ทั้งๆที่ยังอยากทำอะไรให้อีก..

แต่ คำว่า "เข้ากันไม่ได้" ...

มันก็ตามมารังควาน..

ทำไมนะ..

ทั้งๆที่ใช่..

ทั้งๆที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข..



พอกันที*

จากวันนี้ไป..

จะพอจริงๆแล้ว..



..

..

บอกตรงๆว่าเสียใจ..

และไม่อยากให้เป็นแบบนี้.. .. เลย!!

...

ที่ที่นั้นคงไม่เหมาะกับเราล่ะมั้ง..

อยากกลับไป..

แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้..

ก็จนปัญญา..

เราคงต้องโตกว่านี้อีกเยอะๆ..

มันเป็นเรื่องเดียวที่ไม่เคยทำใจได้..

และนี่ก็อาจจะเป็นอีกครั้ง..

ที่ต้องจบกับคนที่ใช่..

เพราะเรื่องที่ไม่อยากเจอ..

แต่ก็ต้องเจอ ...

...

...



********************************************


"ลาก่อนนะ.."

ทั้งน้ำตา..

ps:: พอได้แล้วนะ เรื่องร้ายๆ.... หมดแรงแล้ว....

วันนี้เป็นวันที่พูดลาหลายๆสิ่ง..

เหมือนเป็นวันที่เปลี่ยนไป แต่เปลี่ยนไปแบบ..

แบบไม่ได้สมหวัง ไม่ได้ดูดีเลย..

เป็นการจากลา เพื่อการเริ่มต้นใหม่...

สุดท้าย ..

บางสิ่งเราก็เหนี่ยวรั้งไว้ไม่ได้..

ได้แต่เข้าใจ และยอมรับมัน..


************************

เส้นทางที่เพื่อนเลือกเดิน..

หากคิดว่ามันใช่ และดีกว่า..

ก็ขอให้เต็มที่ แล้วก็โชคดี..

อย่างน้อยครั้งหนึ่ง จะจำ..

ว่าเคยสร้างสิ่งดีๆด้วยกันมา..

จากนี้ไป เราจะทำหน้าที่ของเราต่อไป..

....

**************************

สำหรับคนคนนึง..

1 เดือน เต็มๆ..

1 เดือนที่มีคนคอยให้ปรึกษา..

มีคนคอยเป็นห่วง..

มีอะไรคอยดึงเชนออกไปจากความทุกข์ทั้งหลายทั้งปวง..

คอยเตือนสติ..

คอยทำให้ไม่แย่.. อย่างที่ควรจะแย่..


แต่สุดท้าย..

เราก็ทำได้แค่นี้..



"หรือเรามาไกลได้เพียงแค่นี้"...




สุดท้าย..

ชีวิตคนเราหลายๆคน..

ก็ยังเป็นเพื่อนกับคำว่า "ไม่สมหวัง" กันต่อไป..



แต่เราจะแย่ไม่ได้อีกแล้ว..

เราแย่เราทุกข์มามากพอแล้ว..




จากนี้ไป..

จะทำสิ่งที่คิดเอาไว้หลายๆอย่าง..

ให้สำเร็จสักอย่าง..

ก่อนที่อะไรๆจะสายเกินไป..



ลุยกันต่อค้าบ !!



********************************

ขอบคุณมากๆนะ..

^^*




***

ps:: กระต่ายน้อยชีช้ำ กะหล่ำปี กันต่อไป..

ตั้งแต่เกิดมา ..

"ลำไส้อักเสบ"..

ทำเราเข้าโรงพยาบาลทั้งหมด..

กี่ครั้งน้า..

ครี่งแรก :: เข้าเพราะก๋วยจั๊บ..

ครั้งสอง :: เข้าเพราะ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก..

ครั้งสาม :: เข้าเพราะ พิซซ่าค้างคืน(หลายๆคืน)

ครั้งสี่ :: สลัด ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง..

ครั้งห้า :: ซูชิ ที่ตลาดนัด..

และล่าสุด..

ครั้งนี้เลยค้าบ..

หนักสุดด้วย..

ท้องเสียมาสองวันติดก่อนเข้าโรงพยาบาล..

แล้วผสมกับเล่นคอนเสิร์ตที่ระยองกลางสายฝน..

กลับมาถึงกรุงเทพตัวสั่น ตัวงอเลยค้าบ..

เลยรีบไปโรงบาลเลย..

พร้อมกับสลบ..

T__T

แล้วก็กว่าจะตื่นอีกทีก็ปาไปเที่ยงๆ เลยมั้ง..

แล้วก็หมดสภาพ..

เลยไมได้โทรบอกใครเลย..

รวมถึงที่บริษัทด้วย ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ..

แม้แต่คุณแม่ก็ไม่ได้โทรบอก T____T"

จนสุดท้าย ทุกคนก็รู้เอง..

หลังจากที่มีคนโทรมาเยอะเข้าๆ แล้วก็บอกไปว่าอยู่ไหน ทำอะไร..

แล้วก็มีหลายสายเหมือนกันที่ไม่ได้รับ เพราะว่าอยากพักผ่อน..

งานนี้ก็หนักเอาการ..

หนักจนกลัว..

ต่อไปนี้จะหาอะไรดีๆมาบำรุงเยอะๆละ..

จะทานอาหารให้ถูกหลักมากขึ้นแล้วค้าบ..

กลัวจะตายเอา T__T

ปวดท้องขั้นเทพ..



แล้วเรื่องน่าตกใจก็เกิดขึ้น..

พอคืนที่สอง..

จะหายๆ..

แล้วก็นอนๆอยู่..

ไอ้สายน้ำเกลือนี่สิ..

มันดันหลุด..

ตอนหลับ...

เลือดไหลย้อนออกมาคับ..

เต็มเตียงเลย..

จนหยดลงพื้น T___T"

แล้วแบบ รู้สึกว่า แขนเจ็บ ชา แสบ ตึบๆ..

สะดุ้งตื่นขึ้นมา..

ก็เลยค้นพบว่า..

ตาย 5 ล่ะ...

T______________T

โวยวายตะโกนเรียกพี่มีนใหญ่เลย..

จนพยาบาลเข้ามาก็ ตกกะจาย..

โอย..

แต่ก็รอดมาได้..

แต่ก็ทำเอา ร่างกายอ่อนเพลียไปอีกเฮือกนึง..

แล้วก็รวมกับลำไส้ที่ยังไม่หายดี..

ก็เลยโดนนอนต่ออีกคืน..

T_______________T




พอได้แล้วมั้งค้าบบบ..

ปีนี้ ชง..

ชง เกิ๊น.. !!

ทั้งป่วย ทั้งความรักย้ำแย่ ทั้งปัญหารุมเร้า..

โอยๆๆ

แล้วยิ่งไปกว่านั้นคับ..

มาปวดฟันครุทเอาวันที่สอง..

เลยนัดถอนก่อนกลับบ้าน..

แต่บังเอิญว่ามันงอกออกมาเยอะแล้ว..

เลยถอนเอาได้เลยไม่ต้องผ่า..

หมอก็โคตรเก่งอ่ะ..

5 นาที !! ถอนเสร็จ..

ขั้นเทพแล้ว โรงพยาบาลนี้..

โอย จะป่วยอะไรกันนักหนาเนี่ย..



T_____T

ก็ขอโทษทุกๆคนที่ไม่ได้โทรบอกว่า อยู่โรงพยาบาลนะ เพราะว่าไม่มีแรงจิงๆ..

แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่พอทราบข่าวแล้ว มาเยี่ยม พร้อมรังนกสุดโปรด 555+

สุดท้ายนี้..

ก็ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงนะ..

..

ps:: จะกลับไปทำงานตามปกติตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ครับ..

*****************************************************************

.....

.....









.......
.......






วันนี้ถือว่าเป็นอีกวันนึง..

ที่เราตัดสินใจเดินแยกทาง..

กับคนคนนึง..


ทั้งๆที่รู้สึกดี...

ทั้งๆที่ยังอยากทำอะไรให้อีก..

แต่ คำว่า "เข้ากันไม่ได้" ...

มันก็ตามมารังควาน..

ทำไมนะ..

ทั้งๆที่ใช่..

ทั้งๆที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข..



พอกันที*

จากวันนี้ไป..

จะพอจริงๆแล้ว..



..

..

บอกตรงๆว่าเสียใจ..

และไม่อยากให้เป็นแบบนี้.. .. เลย!!

...

ที่ที่นั้นคงไม่เหมาะกับเราล่ะมั้ง..

อยากกลับไป..

แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้..

ก็จนปัญญา..

เราคงต้องโตกว่านี้อีกเยอะๆ..

มันเป็นเรื่องเดียวที่ไม่เคยทำใจได้..

และนี่ก็อาจจะเป็นอีกครั้ง..

ที่ต้องจบกับคนที่ใช่..

เพราะเรื่องที่ไม่อยากเจอ..

แต่ก็ต้องเจอ ...

...

...



********************************************


"ลาก่อนนะ.."

ทั้งน้ำตา..

ps:: พอได้แล้วนะ เรื่องร้ายๆ.... หมดแรงแล้ว....

วันนี้เป็นวันที่พูดลาหลายๆสิ่ง..

เหมือนเป็นวันที่เปลี่ยนไป แต่เปลี่ยนไปแบบ..

แบบไม่ได้สมหวัง ไม่ได้ดูดีเลย..

เป็นการจากลา เพื่อการเริ่มต้นใหม่...

สุดท้าย ..

บางสิ่งเราก็เหนี่ยวรั้งไว้ไม่ได้..

ได้แต่เข้าใจ และยอมรับมัน..


************************

เส้นทางที่เพื่อนเลือกเดิน..

หากคิดว่ามันใช่ และดีกว่า..

ก็ขอให้เต็มที่ แล้วก็โชคดี..

อย่างน้อยครั้งหนึ่ง จะจำ..

ว่าเคยสร้างสิ่งดีๆด้วยกันมา..

จากนี้ไป เราจะทำหน้าที่ของเราต่อไป..

....

**************************

สำหรับคนคนนึง..

1 เดือน เต็มๆ..

1 เดือนที่มีคนคอยให้ปรึกษา..

มีคนคอยเป็นห่วง..

มีอะไรคอยดึงเชนออกไปจากความทุกข์ทั้งหลายทั้งปวง..

คอยเตือนสติ..

คอยทำให้ไม่แย่.. อย่างที่ควรจะแย่..


แต่สุดท้าย..

เราก็ทำได้แค่นี้..



"หรือเรามาไกลได้เพียงแค่นี้"...




สุดท้าย..

ชีวิตคนเราหลายๆคน..

ก็ยังเป็นเพื่อนกับคำว่า "ไม่สมหวัง" กันต่อไป..



แต่เราจะแย่ไม่ได้อีกแล้ว..

เราแย่เราทุกข์มามากพอแล้ว..




จากนี้ไป..

จะทำสิ่งที่คิดเอาไว้หลายๆอย่าง..

ให้สำเร็จสักอย่าง..

ก่อนที่อะไรๆจะสายเกินไป..



ลุยกันต่อค้าบ !!



********************************

ขอบคุณมากๆนะ..

^^*




***

ps:: กระต่ายน้อยชีช้ำ กะหล่ำปี กันต่อไป..

หายไปซะหลายวันเลย..

ในที่สุดทุกๆอย่างก็ลงตัว..

เหมือนที่เคยพูดไว้ว่า เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป..

ผ่านอะไร อะไรมาด้วยกันต้องหลายครั้ง..

แล้วก็พูดอยู่เสมอๆ ว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป..



"อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง"

บทเพลงบทนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหูตลอดเวลา ทุกครั้งที่เจอกับอุปสรรคใดๆ

แล้วทุกๆอย่างมันก็ผ่านไป..

ด้วยดี..

ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม..

ทั้งกำลังใจ..

ทั้งความพยายาม..

ทั้งสิ่งที่สร้างด้วยกันมา..

รวมไปถึงทุกๆคอมเม้นต์ในไดอารี่นี้ด้วย..



*********************************************

2 ปี กับอีก 6  เดือน..

ที่ได้รู้จักกับคำว่า Chain-club

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ได้เปลี่ยนชีวิตคนคนึงได้อย่างเหลือเชื่อ..

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ได้โตขึ้นอย่างน่าตกใจ..

...

...

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ไม่เคยรู้สึกว่าโดดเดี่ยวเลย..

ถึงแม้บางครั้งจะท้อบ้าง..

จะล้มบ้าง..

จะหมดแรงบ้างก็ตาม..

แต่ในทุกๆครั้ง..

ความรู้สึกดีๆ ตลอด 2 ปีกับอีก 6 เดือนที่ผ่านมา ก็คอยดึงเราขึ้นมา..

ไม่ว่าจะร้ายแรงแค่ไหน..



***********************************************

วันนี้ทุกๆอย่างต้องเดินหน้าต่อไป..

ประโยคที่ทุกคนท่องขึ้นใจ..

ยังคอยทำให้เราจับไมค์และร้องเพลงได้ทุกครั้ง..

"ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ก็จะอยู่ข้างๆกันตลอดไป"

ประโยคที่ทำให้เรายิ้มได้..

ประโยคที่ทำให้เราลุกได้..

จากวันนี้ไป..

จะพยายามไม่ท้ออีกแล้ว..

จะคอยเป็นลิงน้อยร่าเริงของทุกคนแบบนี้ต่อไป..

^__^


***********************************************

ตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมา..

นั่งอ่านน้องๆคุยกันใน Shoutbox ในเว็บ แบบไม่เปิดเผยตัว..

นั่งอ่านคอมเม้นทุกๆคอมเม้นต์ในไดอารี่..

นั่งอ่านคอมเม้นใน hi5 ที่เบียดตกขอบทุกๆหนึ่งนาที..

ยิ่งทำให้ทุกๆอย่างดีขึ้น..

ทำให้การล้มครั้งนี้..

มีค่ามากกว่าครั้งไหน..

***********************************************

เคยมีคนถามเชนว่า..

ทำยังไงถึงเทคแคร์แฟนคลับได้แบบนี้..

..
..

เชนก็ตอบไม่ถูกนะ..

แต่สิ่งที่เชนรู้สึก..

และที่ให้ไปตลอด..

มันไม่ใช่ แฟนคลับ..

มันเหมือนน้อง..

มันเหมือนเพื่อน..

เหมือนพี่มากกว่า..

เพียงแต่เป็นเพราะว่า เราให้เกียรติกันและกัน..

หัวเราะเมื่อถึงเวลาที่สนุก..

ยิ้มเมื่อถึงเวลาที่มีความสุข..

ร้องไห้เมื่อถึงเวลาที่เศร้าใจ..

และจับมือกันเมื่อเวลาที่เราต้องเดินไปข้างหน้า..

สิ่งเหล่านี้มันคือสิ่งที่เกิดขึ้น..

ไม่ว่าด้วยหลักการใดๆก็ตาม..

เพียงแต่รู้ว่า..

ความจริงใจที่ให้กันและกัน..

มันคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้มีวันนี้..

เข้าใจกันและกัน..

..

..

ขอบคุณชาวเชนคลับทุกๆคนที่ทำให้มีวันนี้นะ..

รวมไปถึงแฟนคลับไนซ์ทูมีทยูทุกๆคนด้วย..

และทุกๆคนที่คอยให้การติดตามคนคนนี้..

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดใดก็ตาม..

ขอบคุณทุกๆคำเตือน ติชม..

ทุกๆความห่วงใยที่ให้มา..


จากวันแรกที่เรามีกันแค่ 30 31 คน..

จนเป็น 100..

จนเป็น 1000..

บางคนก็จากกันไปบ้าง..

แต่ความรู้สึกดีๆเมื่อกลับมาเจอกันก็ยังมีให้กันเสมอ..

แต่หลายๆคนก็ยังอยู่เคียงข้างกัน..

อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะตกต่ำ หรือจะ ลำบากแค่ไหนก็ตาม..

จนทุกวันนี้..

อย่างน้อยก็พูดได้เต็มปากว่า 2 ปีกับ 6 เดือน..

ทุกๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา..

ล้วนแต่มีความรู้สึกดีๆให้กัน..

ยิ้มให้กันได้ทุกครั้งเมื่อเจอ..

ก็อยากจะให้เก็บความทรงจำดีๆแบบนี้ไว้..

ไม่ว่าสุดท้ายแล้ว..

วันข้างหน้าจะเป็นยังไงก็ตาม..









..............

..............

จากนี้ไป..

เราจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่นอน...

เตรียมตัวเดินไปด้วยกันต่อได้แล้ว..

ก้าวต่อไป..

ก้าวที่ทุกๆคนรอคอย..

ก้าวที่เราจะก้าวไปพร้อมๆกัน..












www.chain-club.com

www.chain4ever.net

http://chaintogether.hi5.com

*** http://www.youdumv.com/dumv/5TEHoTAaCQUf *** เคยเข้าไปรึยัง ???

ตั้งแต่เกิดมา ..

"ลำไส้อักเสบ"..

ทำเราเข้าโรงพยาบาลทั้งหมด..

กี่ครั้งน้า..

ครี่งแรก :: เข้าเพราะก๋วยจั๊บ..

ครั้งสอง :: เข้าเพราะ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก..

ครั้งสาม :: เข้าเพราะ พิซซ่าค้างคืน(หลายๆคืน)

ครั้งสี่ :: สลัด ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง..

ครั้งห้า :: ซูชิ ที่ตลาดนัด..

และล่าสุด..

ครั้งนี้เลยค้าบ..

หนักสุดด้วย..

ท้องเสียมาสองวันติดก่อนเข้าโรงพยาบาล..

แล้วผสมกับเล่นคอนเสิร์ตที่ระยองกลางสายฝน..

กลับมาถึงกรุงเทพตัวสั่น ตัวงอเลยค้าบ..

เลยรีบไปโรงบาลเลย..

พร้อมกับสลบ..

T__T

แล้วก็กว่าจะตื่นอีกทีก็ปาไปเที่ยงๆ เลยมั้ง..

แล้วก็หมดสภาพ..

เลยไมได้โทรบอกใครเลย..

รวมถึงที่บริษัทด้วย ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ..

แม้แต่คุณแม่ก็ไม่ได้โทรบอก T____T"

จนสุดท้าย ทุกคนก็รู้เอง..

หลังจากที่มีคนโทรมาเยอะเข้าๆ แล้วก็บอกไปว่าอยู่ไหน ทำอะไร..

แล้วก็มีหลายสายเหมือนกันที่ไม่ได้รับ เพราะว่าอยากพักผ่อน..

งานนี้ก็หนักเอาการ..

หนักจนกลัว..

ต่อไปนี้จะหาอะไรดีๆมาบำรุงเยอะๆละ..

จะทานอาหารให้ถูกหลักมากขึ้นแล้วค้าบ..

กลัวจะตายเอา T__T

ปวดท้องขั้นเทพ..



แล้วเรื่องน่าตกใจก็เกิดขึ้น..

พอคืนที่สอง..

จะหายๆ..

แล้วก็นอนๆอยู่..

ไอ้สายน้ำเกลือนี่สิ..

มันดันหลุด..

ตอนหลับ...

เลือดไหลย้อนออกมาคับ..

เต็มเตียงเลย..

จนหยดลงพื้น T___T"

แล้วแบบ รู้สึกว่า แขนเจ็บ ชา แสบ ตึบๆ..

สะดุ้งตื่นขึ้นมา..

ก็เลยค้นพบว่า..

ตาย 5 ล่ะ...

T______________T

โวยวายตะโกนเรียกพี่มีนใหญ่เลย..

จนพยาบาลเข้ามาก็ ตกกะจาย..

โอย..

แต่ก็รอดมาได้..

แต่ก็ทำเอา ร่างกายอ่อนเพลียไปอีกเฮือกนึง..

แล้วก็รวมกับลำไส้ที่ยังไม่หายดี..

ก็เลยโดนนอนต่ออีกคืน..

T_______________T




พอได้แล้วมั้งค้าบบบ..

ปีนี้ ชง..

ชง เกิ๊น.. !!

ทั้งป่วย ทั้งความรักย้ำแย่ ทั้งปัญหารุมเร้า..

โอยๆๆ

แล้วยิ่งไปกว่านั้นคับ..

มาปวดฟันครุทเอาวันที่สอง..

เลยนัดถอนก่อนกลับบ้าน..

แต่บังเอิญว่ามันงอกออกมาเยอะแล้ว..

เลยถอนเอาได้เลยไม่ต้องผ่า..

หมอก็โคตรเก่งอ่ะ..

5 นาที !! ถอนเสร็จ..

ขั้นเทพแล้ว โรงพยาบาลนี้..

โอย จะป่วยอะไรกันนักหนาเนี่ย..



T_____T

ก็ขอโทษทุกๆคนที่ไม่ได้โทรบอกว่า อยู่โรงพยาบาลนะ เพราะว่าไม่มีแรงจิงๆ..

แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่พอทราบข่าวแล้ว มาเยี่ยม พร้อมรังนกสุดโปรด 555+

สุดท้ายนี้..

ก็ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงนะ..

..

ps:: จะกลับไปทำงานตามปกติตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ครับ..

*****************************************************************

.....

.....









.......
.......






วันนี้ถือว่าเป็นอีกวันนึง..

ที่เราตัดสินใจเดินแยกทาง..

กับคนคนนึง..


ทั้งๆที่รู้สึกดี...

ทั้งๆที่ยังอยากทำอะไรให้อีก..

แต่ คำว่า "เข้ากันไม่ได้" ...

มันก็ตามมารังควาน..

ทำไมนะ..

ทั้งๆที่ใช่..

ทั้งๆที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข..



พอกันที*

จากวันนี้ไป..

จะพอจริงๆแล้ว..



..

..

บอกตรงๆว่าเสียใจ..

และไม่อยากให้เป็นแบบนี้.. .. เลย!!

...

ที่ที่นั้นคงไม่เหมาะกับเราล่ะมั้ง..

อยากกลับไป..

แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้..

ก็จนปัญญา..

เราคงต้องโตกว่านี้อีกเยอะๆ..

มันเป็นเรื่องเดียวที่ไม่เคยทำใจได้..

และนี่ก็อาจจะเป็นอีกครั้ง..

ที่ต้องจบกับคนที่ใช่..

เพราะเรื่องที่ไม่อยากเจอ..

แต่ก็ต้องเจอ ...

...

...



********************************************


"ลาก่อนนะ.."

ทั้งน้ำตา..

ps:: พอได้แล้วนะ เรื่องร้ายๆ.... หมดแรงแล้ว....

วันนี้เป็นวันที่พูดลาหลายๆสิ่ง..

เหมือนเป็นวันที่เปลี่ยนไป แต่เปลี่ยนไปแบบ..

แบบไม่ได้สมหวัง ไม่ได้ดูดีเลย..

เป็นการจากลา เพื่อการเริ่มต้นใหม่...

สุดท้าย ..

บางสิ่งเราก็เหนี่ยวรั้งไว้ไม่ได้..

ได้แต่เข้าใจ และยอมรับมัน..


************************

เส้นทางที่เพื่อนเลือกเดิน..

หากคิดว่ามันใช่ และดีกว่า..

ก็ขอให้เต็มที่ แล้วก็โชคดี..

อย่างน้อยครั้งหนึ่ง จะจำ..

ว่าเคยสร้างสิ่งดีๆด้วยกันมา..

จากนี้ไป เราจะทำหน้าที่ของเราต่อไป..

....

**************************

สำหรับคนคนนึง..

1 เดือน เต็มๆ..

1 เดือนที่มีคนคอยให้ปรึกษา..

มีคนคอยเป็นห่วง..

มีอะไรคอยดึงเชนออกไปจากความทุกข์ทั้งหลายทั้งปวง..

คอยเตือนสติ..

คอยทำให้ไม่แย่.. อย่างที่ควรจะแย่..


แต่สุดท้าย..

เราก็ทำได้แค่นี้..



"หรือเรามาไกลได้เพียงแค่นี้"...




สุดท้าย..

ชีวิตคนเราหลายๆคน..

ก็ยังเป็นเพื่อนกับคำว่า "ไม่สมหวัง" กันต่อไป..



แต่เราจะแย่ไม่ได้อีกแล้ว..

เราแย่เราทุกข์มามากพอแล้ว..




จากนี้ไป..

จะทำสิ่งที่คิดเอาไว้หลายๆอย่าง..

ให้สำเร็จสักอย่าง..

ก่อนที่อะไรๆจะสายเกินไป..



ลุยกันต่อค้าบ !!



********************************

ขอบคุณมากๆนะ..

^^*




***

ps:: กระต่ายน้อยชีช้ำ กะหล่ำปี กันต่อไป..

หายไปซะหลายวันเลย..

ในที่สุดทุกๆอย่างก็ลงตัว..

เหมือนที่เคยพูดไว้ว่า เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป..

ผ่านอะไร อะไรมาด้วยกันต้องหลายครั้ง..

แล้วก็พูดอยู่เสมอๆ ว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป..



"อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง"

บทเพลงบทนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหูตลอดเวลา ทุกครั้งที่เจอกับอุปสรรคใดๆ

แล้วทุกๆอย่างมันก็ผ่านไป..

ด้วยดี..

ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม..

ทั้งกำลังใจ..

ทั้งความพยายาม..

ทั้งสิ่งที่สร้างด้วยกันมา..

รวมไปถึงทุกๆคอมเม้นต์ในไดอารี่นี้ด้วย..



*********************************************

2 ปี กับอีก 6  เดือน..

ที่ได้รู้จักกับคำว่า Chain-club

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ได้เปลี่ยนชีวิตคนคนึงได้อย่างเหลือเชื่อ..

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ได้โตขึ้นอย่างน่าตกใจ..

...

...

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ไม่เคยรู้สึกว่าโดดเดี่ยวเลย..

ถึงแม้บางครั้งจะท้อบ้าง..

จะล้มบ้าง..

จะหมดแรงบ้างก็ตาม..

แต่ในทุกๆครั้ง..

ความรู้สึกดีๆ ตลอด 2 ปีกับอีก 6 เดือนที่ผ่านมา ก็คอยดึงเราขึ้นมา..

ไม่ว่าจะร้ายแรงแค่ไหน..



***********************************************

วันนี้ทุกๆอย่างต้องเดินหน้าต่อไป..

ประโยคที่ทุกคนท่องขึ้นใจ..

ยังคอยทำให้เราจับไมค์และร้องเพลงได้ทุกครั้ง..

"ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ก็จะอยู่ข้างๆกันตลอดไป"

ประโยคที่ทำให้เรายิ้มได้..

ประโยคที่ทำให้เราลุกได้..

จากวันนี้ไป..

จะพยายามไม่ท้ออีกแล้ว..

จะคอยเป็นลิงน้อยร่าเริงของทุกคนแบบนี้ต่อไป..

^__^


***********************************************

ตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมา..

นั่งอ่านน้องๆคุยกันใน Shoutbox ในเว็บ แบบไม่เปิดเผยตัว..

นั่งอ่านคอมเม้นทุกๆคอมเม้นต์ในไดอารี่..

นั่งอ่านคอมเม้นใน hi5 ที่เบียดตกขอบทุกๆหนึ่งนาที..

ยิ่งทำให้ทุกๆอย่างดีขึ้น..

ทำให้การล้มครั้งนี้..

มีค่ามากกว่าครั้งไหน..

***********************************************

เคยมีคนถามเชนว่า..

ทำยังไงถึงเทคแคร์แฟนคลับได้แบบนี้..

..
..

เชนก็ตอบไม่ถูกนะ..

แต่สิ่งที่เชนรู้สึก..

และที่ให้ไปตลอด..

มันไม่ใช่ แฟนคลับ..

มันเหมือนน้อง..

มันเหมือนเพื่อน..

เหมือนพี่มากกว่า..

เพียงแต่เป็นเพราะว่า เราให้เกียรติกันและกัน..

หัวเราะเมื่อถึงเวลาที่สนุก..

ยิ้มเมื่อถึงเวลาที่มีความสุข..

ร้องไห้เมื่อถึงเวลาที่เศร้าใจ..

และจับมือกันเมื่อเวลาที่เราต้องเดินไปข้างหน้า..

สิ่งเหล่านี้มันคือสิ่งที่เกิดขึ้น..

ไม่ว่าด้วยหลักการใดๆก็ตาม..

เพียงแต่รู้ว่า..

ความจริงใจที่ให้กันและกัน..

มันคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้มีวันนี้..

เข้าใจกันและกัน..

..

..

ขอบคุณชาวเชนคลับทุกๆคนที่ทำให้มีวันนี้นะ..

รวมไปถึงแฟนคลับไนซ์ทูมีทยูทุกๆคนด้วย..

และทุกๆคนที่คอยให้การติดตามคนคนนี้..

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดใดก็ตาม..

ขอบคุณทุกๆคำเตือน ติชม..

ทุกๆความห่วงใยที่ให้มา..


จากวันแรกที่เรามีกันแค่ 30 31 คน..

จนเป็น 100..

จนเป็น 1000..

บางคนก็จากกันไปบ้าง..

แต่ความรู้สึกดีๆเมื่อกลับมาเจอกันก็ยังมีให้กันเสมอ..

แต่หลายๆคนก็ยังอยู่เคียงข้างกัน..

อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะตกต่ำ หรือจะ ลำบากแค่ไหนก็ตาม..

จนทุกวันนี้..

อย่างน้อยก็พูดได้เต็มปากว่า 2 ปีกับ 6 เดือน..

ทุกๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา..

ล้วนแต่มีความรู้สึกดีๆให้กัน..

ยิ้มให้กันได้ทุกครั้งเมื่อเจอ..

ก็อยากจะให้เก็บความทรงจำดีๆแบบนี้ไว้..

ไม่ว่าสุดท้ายแล้ว..

วันข้างหน้าจะเป็นยังไงก็ตาม..









..............

..............

จากนี้ไป..

เราจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่นอน...

เตรียมตัวเดินไปด้วยกันต่อได้แล้ว..

ก้าวต่อไป..

ก้าวที่ทุกๆคนรอคอย..

ก้าวที่เราจะก้าวไปพร้อมๆกัน..












www.chain-club.com

www.chain4ever.net

http://chaintogether.hi5.com

*** http://www.youdumv.com/dumv/5TEHoTAaCQUf *** เคยเข้าไปรึยัง ???

ขอโทษนะ..

..

ไม่ไหวแล้วจิงๆ..



ps:: นับถอยหลัง..

*********************************

ขอหายไปสักพักนะ

แรงจะยืนยังไม่มี..

กายไม่ไหว..

ใจก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน..

ขอโทษจริงๆ..







คราวนี้อาจจะหายไปนานหน่อยนะ..

บ๊ายบาย

ตั้งแต่เกิดมา ..

"ลำไส้อักเสบ"..

ทำเราเข้าโรงพยาบาลทั้งหมด..

กี่ครั้งน้า..

ครี่งแรก :: เข้าเพราะก๋วยจั๊บ..

ครั้งสอง :: เข้าเพราะ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก..

ครั้งสาม :: เข้าเพราะ พิซซ่าค้างคืน(หลายๆคืน)

ครั้งสี่ :: สลัด ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง..

ครั้งห้า :: ซูชิ ที่ตลาดนัด..

และล่าสุด..

ครั้งนี้เลยค้าบ..

หนักสุดด้วย..

ท้องเสียมาสองวันติดก่อนเข้าโรงพยาบาล..

แล้วผสมกับเล่นคอนเสิร์ตที่ระยองกลางสายฝน..

กลับมาถึงกรุงเทพตัวสั่น ตัวงอเลยค้าบ..

เลยรีบไปโรงบาลเลย..

พร้อมกับสลบ..

T__T

แล้วก็กว่าจะตื่นอีกทีก็ปาไปเที่ยงๆ เลยมั้ง..

แล้วก็หมดสภาพ..

เลยไมได้โทรบอกใครเลย..

รวมถึงที่บริษัทด้วย ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ..

แม้แต่คุณแม่ก็ไม่ได้โทรบอก T____T"

จนสุดท้าย ทุกคนก็รู้เอง..

หลังจากที่มีคนโทรมาเยอะเข้าๆ แล้วก็บอกไปว่าอยู่ไหน ทำอะไร..

แล้วก็มีหลายสายเหมือนกันที่ไม่ได้รับ เพราะว่าอยากพักผ่อน..

งานนี้ก็หนักเอาการ..

หนักจนกลัว..

ต่อไปนี้จะหาอะไรดีๆมาบำรุงเยอะๆละ..

จะทานอาหารให้ถูกหลักมากขึ้นแล้วค้าบ..

กลัวจะตายเอา T__T

ปวดท้องขั้นเทพ..



แล้วเรื่องน่าตกใจก็เกิดขึ้น..

พอคืนที่สอง..

จะหายๆ..

แล้วก็นอนๆอยู่..

ไอ้สายน้ำเกลือนี่สิ..

มันดันหลุด..

ตอนหลับ...

เลือดไหลย้อนออกมาคับ..

เต็มเตียงเลย..

จนหยดลงพื้น T___T"

แล้วแบบ รู้สึกว่า แขนเจ็บ ชา แสบ ตึบๆ..

สะดุ้งตื่นขึ้นมา..

ก็เลยค้นพบว่า..

ตาย 5 ล่ะ...

T______________T

โวยวายตะโกนเรียกพี่มีนใหญ่เลย..

จนพยาบาลเข้ามาก็ ตกกะจาย..

โอย..

แต่ก็รอดมาได้..

แต่ก็ทำเอา ร่างกายอ่อนเพลียไปอีกเฮือกนึง..

แล้วก็รวมกับลำไส้ที่ยังไม่หายดี..

ก็เลยโดนนอนต่ออีกคืน..

T_______________T




พอได้แล้วมั้งค้าบบบ..

ปีนี้ ชง..

ชง เกิ๊น.. !!

ทั้งป่วย ทั้งความรักย้ำแย่ ทั้งปัญหารุมเร้า..

โอยๆๆ

แล้วยิ่งไปกว่านั้นคับ..

มาปวดฟันครุทเอาวันที่สอง..

เลยนัดถอนก่อนกลับบ้าน..

แต่บังเอิญว่ามันงอกออกมาเยอะแล้ว..

เลยถอนเอาได้เลยไม่ต้องผ่า..

หมอก็โคตรเก่งอ่ะ..

5 นาที !! ถอนเสร็จ..

ขั้นเทพแล้ว โรงพยาบาลนี้..

โอย จะป่วยอะไรกันนักหนาเนี่ย..



T_____T

ก็ขอโทษทุกๆคนที่ไม่ได้โทรบอกว่า อยู่โรงพยาบาลนะ เพราะว่าไม่มีแรงจิงๆ..

แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่พอทราบข่าวแล้ว มาเยี่ยม พร้อมรังนกสุดโปรด 555+

สุดท้ายนี้..

ก็ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงนะ..

..

ps:: จะกลับไปทำงานตามปกติตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ครับ..

*****************************************************************

.....

.....









.......
.......






วันนี้ถือว่าเป็นอีกวันนึง..

ที่เราตัดสินใจเดินแยกทาง..

กับคนคนนึง..


ทั้งๆที่รู้สึกดี...

ทั้งๆที่ยังอยากทำอะไรให้อีก..

แต่ คำว่า "เข้ากันไม่ได้" ...

มันก็ตามมารังควาน..

ทำไมนะ..

ทั้งๆที่ใช่..

ทั้งๆที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข..



พอกันที*

จากวันนี้ไป..

จะพอจริงๆแล้ว..



..

..

บอกตรงๆว่าเสียใจ..

และไม่อยากให้เป็นแบบนี้.. .. เลย!!

...

ที่ที่นั้นคงไม่เหมาะกับเราล่ะมั้ง..

อยากกลับไป..

แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้..

ก็จนปัญญา..

เราคงต้องโตกว่านี้อีกเยอะๆ..

มันเป็นเรื่องเดียวที่ไม่เคยทำใจได้..

และนี่ก็อาจจะเป็นอีกครั้ง..

ที่ต้องจบกับคนที่ใช่..

เพราะเรื่องที่ไม่อยากเจอ..

แต่ก็ต้องเจอ ...

...

...



********************************************


"ลาก่อนนะ.."

ทั้งน้ำตา..

ps:: พอได้แล้วนะ เรื่องร้ายๆ.... หมดแรงแล้ว....

วันนี้เป็นวันที่พูดลาหลายๆสิ่ง..

เหมือนเป็นวันที่เปลี่ยนไป แต่เปลี่ยนไปแบบ..

แบบไม่ได้สมหวัง ไม่ได้ดูดีเลย..

เป็นการจากลา เพื่อการเริ่มต้นใหม่...

สุดท้าย ..

บางสิ่งเราก็เหนี่ยวรั้งไว้ไม่ได้..

ได้แต่เข้าใจ และยอมรับมัน..


************************

เส้นทางที่เพื่อนเลือกเดิน..

หากคิดว่ามันใช่ และดีกว่า..

ก็ขอให้เต็มที่ แล้วก็โชคดี..

อย่างน้อยครั้งหนึ่ง จะจำ..

ว่าเคยสร้างสิ่งดีๆด้วยกันมา..

จากนี้ไป เราจะทำหน้าที่ของเราต่อไป..

....

**************************

สำหรับคนคนนึง..

1 เดือน เต็มๆ..

1 เดือนที่มีคนคอยให้ปรึกษา..

มีคนคอยเป็นห่วง..

มีอะไรคอยดึงเชนออกไปจากความทุกข์ทั้งหลายทั้งปวง..

คอยเตือนสติ..

คอยทำให้ไม่แย่.. อย่างที่ควรจะแย่..


แต่สุดท้าย..

เราก็ทำได้แค่นี้..



"หรือเรามาไกลได้เพียงแค่นี้"...




สุดท้าย..

ชีวิตคนเราหลายๆคน..

ก็ยังเป็นเพื่อนกับคำว่า "ไม่สมหวัง" กันต่อไป..



แต่เราจะแย่ไม่ได้อีกแล้ว..

เราแย่เราทุกข์มามากพอแล้ว..




จากนี้ไป..

จะทำสิ่งที่คิดเอาไว้หลายๆอย่าง..

ให้สำเร็จสักอย่าง..

ก่อนที่อะไรๆจะสายเกินไป..



ลุยกันต่อค้าบ !!



********************************

ขอบคุณมากๆนะ..

^^*




***

ps:: กระต่ายน้อยชีช้ำ กะหล่ำปี กันต่อไป..

หายไปซะหลายวันเลย..

ในที่สุดทุกๆอย่างก็ลงตัว..

เหมือนที่เคยพูดไว้ว่า เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป..

ผ่านอะไร อะไรมาด้วยกันต้องหลายครั้ง..

แล้วก็พูดอยู่เสมอๆ ว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป..



"อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง"

บทเพลงบทนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหูตลอดเวลา ทุกครั้งที่เจอกับอุปสรรคใดๆ

แล้วทุกๆอย่างมันก็ผ่านไป..

ด้วยดี..

ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม..

ทั้งกำลังใจ..

ทั้งความพยายาม..

ทั้งสิ่งที่สร้างด้วยกันมา..

รวมไปถึงทุกๆคอมเม้นต์ในไดอารี่นี้ด้วย..



*********************************************

2 ปี กับอีก 6  เดือน..

ที่ได้รู้จักกับคำว่า Chain-club

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ได้เปลี่ยนชีวิตคนคนึงได้อย่างเหลือเชื่อ..

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ได้โตขึ้นอย่างน่าตกใจ..

...

...

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ไม่เคยรู้สึกว่าโดดเดี่ยวเลย..

ถึงแม้บางครั้งจะท้อบ้าง..

จะล้มบ้าง..

จะหมดแรงบ้างก็ตาม..

แต่ในทุกๆครั้ง..

ความรู้สึกดีๆ ตลอด 2 ปีกับอีก 6 เดือนที่ผ่านมา ก็คอยดึงเราขึ้นมา..

ไม่ว่าจะร้ายแรงแค่ไหน..



***********************************************

วันนี้ทุกๆอย่างต้องเดินหน้าต่อไป..

ประโยคที่ทุกคนท่องขึ้นใจ..

ยังคอยทำให้เราจับไมค์และร้องเพลงได้ทุกครั้ง..

"ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ก็จะอยู่ข้างๆกันตลอดไป"

ประโยคที่ทำให้เรายิ้มได้..

ประโยคที่ทำให้เราลุกได้..

จากวันนี้ไป..

จะพยายามไม่ท้ออีกแล้ว..

จะคอยเป็นลิงน้อยร่าเริงของทุกคนแบบนี้ต่อไป..

^__^


***********************************************

ตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมา..

นั่งอ่านน้องๆคุยกันใน Shoutbox ในเว็บ แบบไม่เปิดเผยตัว..

นั่งอ่านคอมเม้นทุกๆคอมเม้นต์ในไดอารี่..

นั่งอ่านคอมเม้นใน hi5 ที่เบียดตกขอบทุกๆหนึ่งนาที..

ยิ่งทำให้ทุกๆอย่างดีขึ้น..

ทำให้การล้มครั้งนี้..

มีค่ามากกว่าครั้งไหน..

***********************************************

เคยมีคนถามเชนว่า..

ทำยังไงถึงเทคแคร์แฟนคลับได้แบบนี้..

..
..

เชนก็ตอบไม่ถูกนะ..

แต่สิ่งที่เชนรู้สึก..

และที่ให้ไปตลอด..

มันไม่ใช่ แฟนคลับ..

มันเหมือนน้อง..

มันเหมือนเพื่อน..

เหมือนพี่มากกว่า..

เพียงแต่เป็นเพราะว่า เราให้เกียรติกันและกัน..

หัวเราะเมื่อถึงเวลาที่สนุก..

ยิ้มเมื่อถึงเวลาที่มีความสุข..

ร้องไห้เมื่อถึงเวลาที่เศร้าใจ..

และจับมือกันเมื่อเวลาที่เราต้องเดินไปข้างหน้า..

สิ่งเหล่านี้มันคือสิ่งที่เกิดขึ้น..

ไม่ว่าด้วยหลักการใดๆก็ตาม..

เพียงแต่รู้ว่า..

ความจริงใจที่ให้กันและกัน..

มันคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้มีวันนี้..

เข้าใจกันและกัน..

..

..

ขอบคุณชาวเชนคลับทุกๆคนที่ทำให้มีวันนี้นะ..

รวมไปถึงแฟนคลับไนซ์ทูมีทยูทุกๆคนด้วย..

และทุกๆคนที่คอยให้การติดตามคนคนนี้..

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดใดก็ตาม..

ขอบคุณทุกๆคำเตือน ติชม..

ทุกๆความห่วงใยที่ให้มา..


จากวันแรกที่เรามีกันแค่ 30 31 คน..

จนเป็น 100..

จนเป็น 1000..

บางคนก็จากกันไปบ้าง..

แต่ความรู้สึกดีๆเมื่อกลับมาเจอกันก็ยังมีให้กันเสมอ..

แต่หลายๆคนก็ยังอยู่เคียงข้างกัน..

อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะตกต่ำ หรือจะ ลำบากแค่ไหนก็ตาม..

จนทุกวันนี้..

อย่างน้อยก็พูดได้เต็มปากว่า 2 ปีกับ 6 เดือน..

ทุกๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา..

ล้วนแต่มีความรู้สึกดีๆให้กัน..

ยิ้มให้กันได้ทุกครั้งเมื่อเจอ..

ก็อยากจะให้เก็บความทรงจำดีๆแบบนี้ไว้..

ไม่ว่าสุดท้ายแล้ว..

วันข้างหน้าจะเป็นยังไงก็ตาม..









..............

..............

จากนี้ไป..

เราจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่นอน...

เตรียมตัวเดินไปด้วยกันต่อได้แล้ว..

ก้าวต่อไป..

ก้าวที่ทุกๆคนรอคอย..

ก้าวที่เราจะก้าวไปพร้อมๆกัน..












www.chain-club.com

www.chain4ever.net

http://chaintogether.hi5.com

*** http://www.youdumv.com/dumv/5TEHoTAaCQUf *** เคยเข้าไปรึยัง ???

ขอโทษนะ..

..

ไม่ไหวแล้วจิงๆ..



ps:: นับถอยหลัง..

*********************************

ขอหายไปสักพักนะ

แรงจะยืนยังไม่มี..

กายไม่ไหว..

ใจก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน..

ขอโทษจริงๆ..







คราวนี้อาจจะหายไปนานหน่อยนะ..

บ๊ายบาย

..ขอพักหน่อยนะคับ..

ps::

http://chaintogether.hi5.com

http://www.youdumv.com/dumv/5TEHoTAaCQUf

www.chain-club.com

www.chain4ever.net

ฝากลิงค์พวกนี้คอยดูแลทุกคนไปก่อนนะคับ..

ขอลาสักพัก..

ตั้งแต่เกิดมา ..

"ลำไส้อักเสบ"..

ทำเราเข้าโรงพยาบาลทั้งหมด..

กี่ครั้งน้า..

ครี่งแรก :: เข้าเพราะก๋วยจั๊บ..

ครั้งสอง :: เข้าเพราะ ก๋วยเตี๋ยวน้ำตก..

ครั้งสาม :: เข้าเพราะ พิซซ่าค้างคืน(หลายๆคืน)

ครั้งสี่ :: สลัด ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง..

ครั้งห้า :: ซูชิ ที่ตลาดนัด..

และล่าสุด..

ครั้งนี้เลยค้าบ..

หนักสุดด้วย..

ท้องเสียมาสองวันติดก่อนเข้าโรงพยาบาล..

แล้วผสมกับเล่นคอนเสิร์ตที่ระยองกลางสายฝน..

กลับมาถึงกรุงเทพตัวสั่น ตัวงอเลยค้าบ..

เลยรีบไปโรงบาลเลย..

พร้อมกับสลบ..

T__T

แล้วก็กว่าจะตื่นอีกทีก็ปาไปเที่ยงๆ เลยมั้ง..

แล้วก็หมดสภาพ..

เลยไมได้โทรบอกใครเลย..

รวมถึงที่บริษัทด้วย ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ..

แม้แต่คุณแม่ก็ไม่ได้โทรบอก T____T"

จนสุดท้าย ทุกคนก็รู้เอง..

หลังจากที่มีคนโทรมาเยอะเข้าๆ แล้วก็บอกไปว่าอยู่ไหน ทำอะไร..

แล้วก็มีหลายสายเหมือนกันที่ไม่ได้รับ เพราะว่าอยากพักผ่อน..

งานนี้ก็หนักเอาการ..

หนักจนกลัว..

ต่อไปนี้จะหาอะไรดีๆมาบำรุงเยอะๆละ..

จะทานอาหารให้ถูกหลักมากขึ้นแล้วค้าบ..

กลัวจะตายเอา T__T

ปวดท้องขั้นเทพ..



แล้วเรื่องน่าตกใจก็เกิดขึ้น..

พอคืนที่สอง..

จะหายๆ..

แล้วก็นอนๆอยู่..

ไอ้สายน้ำเกลือนี่สิ..

มันดันหลุด..

ตอนหลับ...

เลือดไหลย้อนออกมาคับ..

เต็มเตียงเลย..

จนหยดลงพื้น T___T"

แล้วแบบ รู้สึกว่า แขนเจ็บ ชา แสบ ตึบๆ..

สะดุ้งตื่นขึ้นมา..

ก็เลยค้นพบว่า..

ตาย 5 ล่ะ...

T______________T

โวยวายตะโกนเรียกพี่มีนใหญ่เลย..

จนพยาบาลเข้ามาก็ ตกกะจาย..

โอย..

แต่ก็รอดมาได้..

แต่ก็ทำเอา ร่างกายอ่อนเพลียไปอีกเฮือกนึง..

แล้วก็รวมกับลำไส้ที่ยังไม่หายดี..

ก็เลยโดนนอนต่ออีกคืน..

T_______________T




พอได้แล้วมั้งค้าบบบ..

ปีนี้ ชง..

ชง เกิ๊น.. !!

ทั้งป่วย ทั้งความรักย้ำแย่ ทั้งปัญหารุมเร้า..

โอยๆๆ

แล้วยิ่งไปกว่านั้นคับ..

มาปวดฟันครุทเอาวันที่สอง..

เลยนัดถอนก่อนกลับบ้าน..

แต่บังเอิญว่ามันงอกออกมาเยอะแล้ว..

เลยถอนเอาได้เลยไม่ต้องผ่า..

หมอก็โคตรเก่งอ่ะ..

5 นาที !! ถอนเสร็จ..

ขั้นเทพแล้ว โรงพยาบาลนี้..

โอย จะป่วยอะไรกันนักหนาเนี่ย..



T_____T

ก็ขอโทษทุกๆคนที่ไม่ได้โทรบอกว่า อยู่โรงพยาบาลนะ เพราะว่าไม่มีแรงจิงๆ..

แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่พอทราบข่าวแล้ว มาเยี่ยม พร้อมรังนกสุดโปรด 555+

สุดท้ายนี้..

ก็ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงนะ..

..

ps:: จะกลับไปทำงานตามปกติตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ครับ..

*****************************************************************

.....

.....









.......
.......






วันนี้ถือว่าเป็นอีกวันนึง..

ที่เราตัดสินใจเดินแยกทาง..

กับคนคนนึง..


ทั้งๆที่รู้สึกดี...

ทั้งๆที่ยังอยากทำอะไรให้อีก..

แต่ คำว่า "เข้ากันไม่ได้" ...

มันก็ตามมารังควาน..

ทำไมนะ..

ทั้งๆที่ใช่..

ทั้งๆที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข..



พอกันที*

จากวันนี้ไป..

จะพอจริงๆแล้ว..



..

..

บอกตรงๆว่าเสียใจ..

และไม่อยากให้เป็นแบบนี้.. .. เลย!!

...

ที่ที่นั้นคงไม่เหมาะกับเราล่ะมั้ง..

อยากกลับไป..

แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้..

ก็จนปัญญา..

เราคงต้องโตกว่านี้อีกเยอะๆ..

มันเป็นเรื่องเดียวที่ไม่เคยทำใจได้..

และนี่ก็อาจจะเป็นอีกครั้ง..

ที่ต้องจบกับคนที่ใช่..

เพราะเรื่องที่ไม่อยากเจอ..

แต่ก็ต้องเจอ ...

...

...



********************************************


"ลาก่อนนะ.."

ทั้งน้ำตา..

ps:: พอได้แล้วนะ เรื่องร้ายๆ.... หมดแรงแล้ว....

วันนี้เป็นวันที่พูดลาหลายๆสิ่ง..

เหมือนเป็นวันที่เปลี่ยนไป แต่เปลี่ยนไปแบบ..

แบบไม่ได้สมหวัง ไม่ได้ดูดีเลย..

เป็นการจากลา เพื่อการเริ่มต้นใหม่...

สุดท้าย ..

บางสิ่งเราก็เหนี่ยวรั้งไว้ไม่ได้..

ได้แต่เข้าใจ และยอมรับมัน..


************************

เส้นทางที่เพื่อนเลือกเดิน..

หากคิดว่ามันใช่ และดีกว่า..

ก็ขอให้เต็มที่ แล้วก็โชคดี..

อย่างน้อยครั้งหนึ่ง จะจำ..

ว่าเคยสร้างสิ่งดีๆด้วยกันมา..

จากนี้ไป เราจะทำหน้าที่ของเราต่อไป..

....

**************************

สำหรับคนคนนึง..

1 เดือน เต็มๆ..

1 เดือนที่มีคนคอยให้ปรึกษา..

มีคนคอยเป็นห่วง..

มีอะไรคอยดึงเชนออกไปจากความทุกข์ทั้งหลายทั้งปวง..

คอยเตือนสติ..

คอยทำให้ไม่แย่.. อย่างที่ควรจะแย่..


แต่สุดท้าย..

เราก็ทำได้แค่นี้..



"หรือเรามาไกลได้เพียงแค่นี้"...




สุดท้าย..

ชีวิตคนเราหลายๆคน..

ก็ยังเป็นเพื่อนกับคำว่า "ไม่สมหวัง" กันต่อไป..



แต่เราจะแย่ไม่ได้อีกแล้ว..

เราแย่เราทุกข์มามากพอแล้ว..




จากนี้ไป..

จะทำสิ่งที่คิดเอาไว้หลายๆอย่าง..

ให้สำเร็จสักอย่าง..

ก่อนที่อะไรๆจะสายเกินไป..



ลุยกันต่อค้าบ !!



********************************

ขอบคุณมากๆนะ..

^^*




***

ps:: กระต่ายน้อยชีช้ำ กะหล่ำปี กันต่อไป..

หายไปซะหลายวันเลย..

ในที่สุดทุกๆอย่างก็ลงตัว..

เหมือนที่เคยพูดไว้ว่า เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป..

ผ่านอะไร อะไรมาด้วยกันต้องหลายครั้ง..

แล้วก็พูดอยู่เสมอๆ ว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป..



"อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง"

บทเพลงบทนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหูตลอดเวลา ทุกครั้งที่เจอกับอุปสรรคใดๆ

แล้วทุกๆอย่างมันก็ผ่านไป..

ด้วยดี..

ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม..

ทั้งกำลังใจ..

ทั้งความพยายาม..

ทั้งสิ่งที่สร้างด้วยกันมา..

รวมไปถึงทุกๆคอมเม้นต์ในไดอารี่นี้ด้วย..



*********************************************

2 ปี กับอีก 6  เดือน..

ที่ได้รู้จักกับคำว่า Chain-club

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ได้เปลี่ยนชีวิตคนคนึงได้อย่างเหลือเชื่อ..

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ได้โตขึ้นอย่างน่าตกใจ..

...

...

2 ปีกับอีก 6 เดือน..

ที่ไม่เคยรู้สึกว่าโดดเดี่ยวเลย..

ถึงแม้บางครั้งจะท้อบ้าง..

จะล้มบ้าง..

จะหมดแรงบ้างก็ตาม..

แต่ในทุกๆครั้ง..

คว�