Storythai

อาทิตย์นี้มีเรื่องราวต่างๆผ่านมามากมาย...

มากจนไม่รู้จะบรรยายยังไง..

ใช้ชีวิตอยู่ดีๆ..

อะไรๆก็ไม่รู้วิ่งเข้ามาเต็มไปหมด..

อยู่ๆชีวิตที่กำลังเดินเรื่อยเปื่อย ไปตามสิ่งต่างๆที่พบเจอ..

ก็มีเรื่องให้เข้ามาคิดและตัดสินใจ...

ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะกลับไปเรียนเหมือนที่บอกทุกๆคนไว้ในนี้..

ก็ไม่คิดว่าจะต้องตัดสินใจอะไรเร็วขนาดนี้..

อยู่ๆก็ได้ยินข่าวว่า ต้องยื่นชื่อโรงงาน หรือ บริษัทที่จะต้องฝึกงานใน Summer หน้าแล้ว..

ก็ตกใจ เพราะว่าไม่คิดว่ามันจะเร็วอะไรแบบนี้..

แล้วอีกอย่าง มีวิชานึงชื่อว่า IM411 ป๋วยก็โทรมาบอกว่า ถ้าไม่เรียนตัวนี้..

"ฝึกงานไม่ได้"..

โอวม่าย !!!

แล้วตัวนี้อ่า ก็ต้องแบบเข้าเรียนทุกคาบอ่า..

เรียนทุกวัน อังคาร พฤหัส 9.30-11.00

คิดเอาไว้ว่า คงไปไม่รอดแน่ๆ..

เพราะว่ายังไงก็ต้องทำงาน..

แล้วถ้าไม่เรียนตัวนี้ ก็เรียนตัวอื่นไม่ได้ ฝึกงานไม่ได้..

ทำไงดีล่ะ = =

เครียดจนนอนไม่หลับมาหลายวัน..

กะว่าจะย้ายเอกเลยเพื่อหนีตัวนี้ เพราะไม่งั้น เรียนจบลำบากแน่ๆ..

แต่สุดท้าย ก็ปรึกษา เต้ เต้ก็บอกว่าให้ขอบริษัท งดรับงานช่วงเวลานั้นไปเลย..

คือ สิ่งหนึ่งที่เชนคิดอ่า ถ้าเกิดว่าทำแบบนั้น งานมันอาจจะหาย..

แล้วยังไง สำหรับเชน "วง" ต้องมาก่อนอยู่แล้ว..

ที่เทอมนี้ยอมดร๊อบเรียนไป เพราะว่าเห็นแก่เพื่อนๆ ถ้าเกิดต้องมานั่งขอเวลาเรียน..

มานั่งลาสอบ แล้วเพื่อนๆอดรับงาน เพราะเราคนเดียว มันก็ไม่ดีแน่..

ก็เลยตัดสินใจดร๊อบด้วย..

แล้วอีกอย่าง จังหวะนั้นก็ตั้งตัวไม่ทัน เพราะว่างานเยอะเหลือเกิน..

ฝืนเรียนไปก็อาจจะเสียทั้งการเรียน เสียทั้งงาน เสียอะไรหลายๆอย่าง..

แต่ตอนนี้เรื่องงานเริ่มตั้งตัวได้แล้ว เริ่มปรับสภาพ แล้วเริ่มมีเวลาว่างมากขึ้น..

คิดว่าถ้ากลับไปเรียน ก็พร้อมที่จะหาเวลามารับผิดชอบสิ่งต่างๆมากขึ้น..

แล้วพอเต้แนะนำแบบนั้น ปั้นจั่นก็เห็นด้วย (แจ๊คขับรถไปอีกคันนึง)

ก็เลยโทรไปปรึกษาพี่ปอง (AR ที่คุมคิว Nice2)

พอเช็คงานใน พย. กับ ธค. แล้ว..

จะโชคดีอะไรเช่นนี้..

งานส่วนใหญ่มีแต่ตอนบ่าย (ในวันอังคาร กับ พฤหัส)

ทำให้การที่ขอคิวไว้ไม่กระทบต่อ งานของ วง ..

ได้ทั้งเรียนตอนเช้า ได้ทั้งงานตอนบ่าย..

ถ้ามีคิวทัวร์ที่ ตจว. พี่ปองก็บอกจะให้นั่งเครื่องบินกลับมาเรียน..

เหมือนยกภูเขาออกจากอก..

คิดไว้ในใจว่า ถ้าไม่ได้เรียนตัวนี้ แล้วย้ายเอกไม่รอด สิ่งต่อไปคือย้ายมหาลัย..

เครียดมากๆ..

เสียดายเวลาที่นั่งเตรียมเอนทรานซ์มา..

คิดถึงวันเวลาๆดีมีด้วยกันมา กับเพื่อนๆ บัญชี จ.จาน..

คิดถึงเลือดสีเหลืองแดง ที่อยู่ในตัว..

คิดถึงความอิสระ ความติดดิน ที่ได้มาจากรั้วธรรมศาสตร์..

สิ่งต่างๆอีกมากมาย..

ที่พร้อมจะทำให้เราสุ้ต่อ...

และพระเจ้าก็ทรงเมตตา..

ทุกๆอย่างลงตัว..

"เทอมหน้ากลับไปเรียนได้แล้ว"..

^^*

จบเรื่องราวที่เครียดมา อิอิ

*******************

แต่ก็มีอีกเรื่องนึงที่เครียดไม่แพ้กัน

555+

การวิ่งตามใครสักคนนี่มันเหนื่อยเนาะ..

ถ้าเค้าหยุดแล้วรอเรา หรือเดินสวนทางกลับมาหาเรา..

มันก็คงจะดีกว่านี้..

แต่การที่วิ่งตามใครสักคน..

แบบไม่รู้ว่าจะถึงเมื่อไหร่..

นานไป..

ก็มีแต่จะหมดแรง..

มีแต่จะเสียทุกๆอย่างไป..

หยุดวิ่ง..

เดิน..

หยุดอยู่กับที่..

แล้วค่อยๆคิด...

พอได้แล้วหละ..

เลิกตามเถอะ..

ทางที่เค้าเดินอยู่ มัน "ไม่มีเรา"..

ถึงมีเราอยู่..

ก็อาจจะไม่จำเป็น..

สิ่งต่างๆที่วาดหวังไว้..

คงเป็นได้แค่..

"ความฝัน"..

***************************

อยู่ๆก็เหมือนชีวิตเปลี่ยนไปภายในอาทิตย์เดียว..

เรื่องราวที่เข้ามาโดยไม่ตั้งตัว..

พรุ่งนี้ตื่นมาพร้อมแสงอาทิตย์ในวันใหม่..

คงจะมีอะไรดีๆเข้ามา..

สวัสดีนะคับสิ่งใหม่ๆที่เข้ามา.. ^^*

ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตของเชน..